objawy depresji

Do najczęstszych objawów depresji, spopularyzowanych przez literaturę naukową należą: 1) symptomy emocjonalne takie jak: problemy z koncentracją, spadek energii, brak motywacji, utrata zainteresowania ulubionymi aktywnościami, stałe zamartwianie się, poczucie, że się jest bezwartościowym lub winnym bez żadnej przyczyny, stałe uczucie smutku i nieszczęścia oraz myśli samobójcze; 2) symptomy fizyczne takie jak: spadek energii, niewyjaśnione bóle, płacz, uczucie smutku, zaburzony cykl snu, utrata apetytu oraz fizyczny dyskomfort. Depresja nie leczona może okazać się chorobą śmiertelną dlatego warto zacząć uczestniczyć w psychoterapii oferowanej przez gabinet psychologiczny we Wrocławiu.

Dane statystyczne wskazują, że około 15% osób cierpiących na depresję endogenną odbiera sobie życie. Większość z nich czyni to z motywów samobójczych (30 - 64%, zależnie od źródła informacji), dominują oni także w grupie odratowanych (31-88% prób samobójczych). Duży rozrzut wyników świadczy również o tym, jak trudno rozstrzygnąć czasem o przyczynie zgonu. Wiele wypadków to w rzeczywistości pozorowane samobójstwa. Śmierć w górach, czy zderzenie czołowe bez śladu hamowania - zawsze pozostawiają wątpliwości, które można różnie interpretować. Depresja nie leczona często staje się mniej wrażliwa na leki, a jej nawroty są częstsze i bardziej nasilone. Co gorsza, osoby cierpiące na zaburzenia nastroju dość powszechnie nadużywają alkoholu, leków nasennych i uspokajających, które czynią dodatkowe spustoszenie w organizmie i obciążają emocjonalnie. Ustalono, że ponad 3/4 osób cierpiących na depresję w ogóle nie trafia do lekarza, a z grupy zgłaszających się wiele przypadków jest błędnie zdiagnozowanych. Często także, Powszechnie stwierdzono też, że osoby cierpiące na choroby psychiczne (w tym depresję) są nieprawidłowo leczone mimo istnienia odpowiednich ku temu środków. Lekarze najczęściej przepisują te same leki cierpiącym na depresję, jak i na zaburzenia lękowe z napadami paniki, czyli terapia nie ma związku z diagnozą i w efekcie pogłębia jeszcze stan chorego (Nurkowska).

Strach przed depresją łatwiej zrozumieć, gdy uświadomimy sobie, jak krótka jest historia jej skutecznego leczenia. Jeszcze przed II wojną światową jedynym ratunkiem dla pogrążonych w głębokiej melancholii były elektrowstrząsy. Przełom nastąpił dopiero w roku 1949 kiedy odkryto właściwości soli litu, a następnie w latach pięćdziesiątych, gdy pojawiły się leki przeciwdepresyjne. Leczenie farmakologiczne (czyli tzw. terapia biologiczna) stanowi obecnie podstawowy sposób walki z chorobami afektywnymi (m.in. depresji). Leki, którymi dysponuje psychiatra, działają na 3 „poziomy”: nastrój, lęk i napęd. Rodzaj przepisanego medykamentu będzie więc zależał od postaci depresji - tego czy towarzyszy jej apatia czy przeciwnie, nadmierne pobudzenie. W pierwszym przypadku stosuje się środki przeciwdepresyjne mające wpływ odhamowujący, w drugim uspokajający i przeciwlękowy. Tylko lekarz potrafi tak dobrać lek i dawkę, by najpierw poprawić nastrój chorego, a dopiero później pobudzić go do działania. Przy odwrotnej sekwencji zdarzeń skutek mógłby okazać się tragiczny. Z tego względu, a także w sytuacjach głębokiego załamania grożącego podjęciem próby samobójczej, do momentu opanowania, czy wyrównania nastroju najbezpieczniejsze jest leczenie szpitalne. Walka z chorobą jest długotrwała. Oprócz farmakoterapii potrzebna jest takża psychoterapia w gabinecie psychologicznym we Wrocławiu. Pierwsze oznaki poprawy występują zazwyczaj po dwóch tygodniach kuracji, na efekt pozwalający powrócić do normalnego życia trzeba czekać 4-6 tygodni. Po ustąpieniu ostrych objawów depresji leki należy przyjmować jeszcze przez kilka miesięcy, a bywa że i przez wiele lat.

O autorze:

Piotr Kurkowski

Ocena: 0.00 Artykuł czytany: 257 raz(y)

wersja do druku